Die ene kennis

Hij was gewoon een kennis van vroeger. Iemand die je ooit regelmatig zag, maar die niet dichtbij genoeg kwam om vriend te worden genoemd. Zo iemand waarbij je bij het groeten twijfelt of je nog een hand gaat geven, of dat hij inmiddels toch de eigenschappen bezat om drie zoenen te mogen ontvangen. Iedere ontmoeting was daarom ongemakkelijk en ik heb ooit overwogen het open te breken. Ik wilde gewoon tegen hem zeggen: Zullen we hier een afspraak over maken? Hij zou dan knikken en het zou nooit meer ongemakkelijk voelen als hij de ruimte in kwam lopen, of ik, in een ruimte waar hij dan al was. Maar ik heb het nooit tegen hem gezegd. Ik heb hem overigens sinds die tijd ook nooit meer gezien dus hoefde het nooit meer ongemakkelijk te zijn.

 

Die ene kennis heeft wel eens het een en ander gezegd dat is blijven hangen. Geen grote dingen hoor, maar iets over zijn leven of over de samenleving. Ik was het dan regelmatig wel of niet met hem eens en ik heb het gezicht dat hij trok als ik op hem reageerde altijd goed onthouden. Soms denk ik dat ik diezelfde vragende ogen herken in de ogen van mijn hond, als hij heel graag uitgelaten wilt worden, maar ziet dat het regent buiten. Hij vraagt dan aan mij: houdt het ooit op? En ik schud dan mijn hoofd. Ik heb zelf geen hond maar ik kan me deze blik en deze vraag goed voorstellen bij willekeurige honden die ik op straat zie lopen.

 

Ik zag die ene kennis regelmatig en je zou kunnen zeggen dat ik hem ook kende. Ik had enige kennis van hem. Ik wist bijvoorbeeld wat voor werk hij deed, en ik wist ongeveer in welk deel van de stad hij woonde. Ik wist ook waar hij boodschappen deed. Ik was hem in die tijd wel eens tegengekomen in een supermarkt, waar ik toevallig die ene keer kwam. Ik liep achter hem aan naar binnen en ik heb hem zijn hele supermarktronde geobserveerd. Ik zeg observeren omdat ik dit aangenamer vind klinken dan volgen, maar in zekere zin moet er ook gevolgd worden vóór er geobserveerd kan worden. Tijdens het observeren al, constateerde ik dat hij deze supermarkt goed kende en dat hij hier waarschijnlijk regelmatig  kwam. Terwijl ik dit bedacht verstopte ik me achter een grote berg ananassen en ik weet nog dat ik er een heb gekocht, later.

 

Ik zei tegen die ene kennis dat ik van ananas hield, toen hij mij vriendelijk gedag zei in het gangpad van fruit. Gelukkig stond hij achter een winkelkar, zodat onze ongemakkelijke begroeting niet ingezet hoefde te worden. Ik hou van ananas, zei ik nog eens tegen hem toen hij wegliep, nadat we een onzinnig en kort gesprek hadden gevoerd over werk. Het gesprek ging eigenlijk niet over werk, maar het ging over vrij zijn van werk. Lekker vrij vandaag? Ja, of nou ja, de middag, als in: nu dus. Ah, lekker zei hij. Ja lekker, zei ik. Ananas ook lekker, zei ik. Het kon ook zijn dat die ene kennis die laatste zin zei. Hierin heeft mijn geheugen mij in de steek gelaten. Ik hield niet van ananas, dus ik zou ook geen reden kunnen bedenken waarom ik dat destijds zei.

 

Die ene kennis wandelt nog wel eens met zijn winkelkar door mijn hoofd. Dan zie ik weer dat hij een mooie, bruine leren jas aan had en herinner ik me ook hoe laag zijn stem was. Het kon ook zijn dat de leren jas eigenlijk groengrijs was en ik weet niet meer zeker of zijn stem zo laag was als die van Vin Diesel. Ik heb soms vreselijk zin in ananas en dan bedenk ik dat het enige dat deze kennis mij heeft gebracht is, dat ik na die tijd echt van ananas ben gaan houden en het heeft mij buitengewoon lekkere desserts gebracht in de afgelopen jaren. Waarvoor dank, Sander. Of was zijn naam Joris? Joost?

 

 Na een poos ontglipten de herinneringen aan die ene kennis mij een beetje. Ik was op den duur vergeten waar ik hem ook alweer van kende en wat voor werk hij deed. De contouren van zijn gezicht en de subtiele veranderingen in zijn grimas tijdens een gesprek dat we hadden, gingen verloren in de doortocht van mijn hersenpan. Inmiddels zie ik op de plek waar zijn gezicht ooit was alleen nog de droevige ogen van een hond en ik begin te twijfelen of hij ooit wel echt heeft bestaan, die ene kennis.

THEATERMAKER / THEATERDOCENT

Merijn van Beusekom

E: merijn.vanbeusekom@gmail.com

T: 06 159 62 095